اینک اما در سردترین فصل حیات سیاسی معاصر ایران، دوباره سیرک انتخاباتی جدیدی به راه افتاده است. حکومت که مشروعیت خود را از دست رفته می‌بیند به دنبال آن است که به این فضای بسته‌ی خفقان‌آور٬ به خیال خام خویش٬ گرمایی ببخشد تا برای اجرای نمایشنامه مضحک انتخابات، باز تعدادی تماشاچی و بازیگر فراهم نماید. اما کیست که نداند حکومت ایران، انتخابات را نه برای اعمال اراده مردم بلکه برای بزک کردن چهره واقعی استبدادی‌اش به نمایش می گذارد، و کیست که نداند دستاورد این سیرک انتخاباتی قرار است صندوق های از پیش پر شده ای باشند که آمارهای پیشاپیش تعیین شده‌ و دروغین ۶۳ درصدی و یا شاید هم 2/98 درصدی را به نمایش نهند؛ و محصول این صندوق ها قرار است نمایندگان گلچین شده ای باشند که به فرمان بیتِ استبداد، قیام و قعود کنند و بر فسادهای سیاسی و اقتصادی فراگیر چشم بپوشند. پر واضح است که قرار نیست با این انتخابات اتفاق خاصی بیفتد جز اینکه چند روزی دستگاه های تبلیغاتی حکوت با توسل به آمارهایی دروغ مدعی حضور “حماسی” مردم شوند تا سرمه بر چشمان فساد ساختاری حکومت بکشند بلکه کمی از آب رفته را به جوی خشک مشروعیت نظام برگردانند. روشن است که در این شرایط جریان‌های اصیل سیاسی هرگز حاضر نمی شوند که بازیگر این نمایش مضحک انتخاباتی شوند و آبروی خود را هزینه گرم کردن تنور سرد این انتخابات نمایند.
انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن حجت را بر همه فعالین و گروه­های سیاسی تمام نمود و نشان داد که ظرفیت اصلاح انتخاباتی نظام کاملا به اتمام رسیده و دیگر ذیل نام اصلاحات نمی توان به عرصه انتخابات بازگشت و از مردم مطالبه‌ی همراهی نمود. مردمی که به دعوت اصلاح­طلبان وارد عرصه انتخابات شدند، هزینه سنگینی برای رای‌شان پرداخت نمودند. نمی توان بر آن همه کشته دادن‌ها و زندان رفتن‌ها چشم پوشید و دوباره دست در دست کسانی گذاشت که خون فرزندان این سرزمین را ریختند و در مدت دو سالی که گذشت، هیچ اقدامی برای جبران ظلم و ستمی که بر مردم روا داشتند، نکردند٬ همانگونه که در قبال جنایت‌های پیشین خویش نکردند.
ازسوی دیگر، با وجود محدودیت‌هایی همچون نظارت استصوابی، یک‌دستی و هم‌دستی مجریان و ناظران انتخاباتی، فضای بسته‌ی سیاسی کشور و عدم امکان فعالیت احزاب و روزنامه ها، امروز برگزاری انتخاباتی آزاد و سالم و عاری از تقلب به هیچ عنوان ممکن نیست و بر فرض محال در صورت تحقق، با وجود انسداد سیاسی حاکم در ساختار سیاسی کشور، فربه شدن نهادهای انتصابی، و در مقابل، نحیف شدن نهادهای انتخابی نظام و قدرت گرفتن بی رویه‌ی نهادهای نظامی و شکل گرفتن محفل های متعدد امنیتی و اقتصادی، عملا هیچ کاری از منتخبین مردم برنمی آید همانگونه که از دولت­های هفتم و هشتم و مجلس ششم در شرایطی به مراتب بهتر برنیامد. پیداست که مسئولیت شرایط پیش آمده و پیامدهای مربوطه صرفا بر عهده حاکمیتی است که همواره در پی مهندسی انتخابات بوده و نه نیروهای دمکراسی خواهی که مطالبه اصلی شان مراجعه واقعی به صندوق های رای بوده اما امروز ناگزیر از تحریم انتخابات نمایشی حکومت شده اند.
لذا همانگونه که میر حسین موسوی درآخرین پیام و در آخرین فرصت از درون زندان محصورش نوشت امیدی به انتخابات و شرکت در آن نیست. و نیز، همانطور که در پیام اخیر مهدی کروبی و همچنین بیانیه ۳۹ زندانی سیاسی نیز منعکس شده است، انتخابات فرمایشی مجلس از هم اکنون محکوم به شکست است و آخرین تیر بر پیکرجمهوری اسلامی خواهد بود و از این پس، با تابوت جنازه‌ای مواجه خواهیم بود که بر دستان اقتدارگرایان سنگینی می کند و روز به روز بر تعفن و فسادش افزوده خواهد شد. در این شرایط، گروه­های سیاسی یا کاندیداهای منفردی که به هر نحوی با مشارکت در انتخابات زیر این تابوت را بگیرند چیزی جز بی آبرویی برای خود به ارمغان نخواهند آورد. اما نگرانی آن جاست که این افراد بخواهند از سرمایه و اعتبار جنبش سبز، برای رسیدن به مقاصد انتخاباتی خویش هزینه نمایند. ما شدیدا نسبت به این موضوع هشدار داده و از مجموعه­های فعال در قالب جنبش آزادی خواهی مردم ایران می خواهیم که با مرزبندی صریح و بیان مواضعی آشکار، مانع از به حراج گذاشته شدن سرمایه های والای این جنبش شوند.
همچنین معتقدیم که تنها عدم شرکت در انتخابات کفایت نکرده و می بایست تحریم فعالانه آن به صورت جدی و توسط نیروهای فعال در جنبش سبز دنبال شود به نحوی که عمل تحریم از سطح بیانیه ها فراتر رفته و منجر به نمود عینی در سطح جامعه شود. بدیهی است که موثرترین استراتژی پیش روی نیروهای دموکراسی طلب، مشروعیت زدایی از نمایش انتخاباتی حاکمیتی است که تن به انتخاب و رای مردم نمی دهد. مشروعیت زدایی از حاکمیت و نمایش های انتخاباتی اش نیز، بدون توسل به ابزارهای مقاومت مدنی شدنی نیست. مهمترین عامل در انتخاب روش مناسب برای مقاومت مدنی در مقابل سناریوی انتخابات، به صحنه آوردن شهروندانی است که تن به نمایش انتخاباتی حاکمیت نداده اند. گروه های فعال جنبش سبز می‌توانند با همفکری اعضای فعال، سعی در یافتن کنش هایی کم هزینه برای عینیت دادن به تجمعات مخالفان چنین انتصابات فرمایشی­ای داشته باشند. بروز بیرونی و عینیت دادن به چنین اعتراضاتی، الزاما منوط به راهپیمایی خیابانی نیست و می توان ایده های کاراتری همچون تجمع مخالفان در مکان هایی ویژه (مانند اماکن زیارتی و تفریحی) و یا راه های ابتکاری دیگری یافت تا مانع از آن شد که جمعیت وسیع تحریم کنندگان انتصابات حکومتی در آمارهای ساختگی حکومت گم شوند. دست یابی به کاراترین ایده‌ها، منوط به ایجاد فضایی است که در آن نیروهای فعال جنبش از موضع انفعالی تنها عدم شرکت در انتخابات فاصله گرفته و به جای آن تحریم فعالانه‌ی انتخابات نمایشی و فرمایشی را در پیش بگیرند و از فرصتی که احتمالا با گشایش نسبی فضای سیاسی جامعه در ایام منتهی به انتخابات بوجود می آید برای بروز کنش‌هایی عملی و موثر بهره‌ی کافی و هوشمندانه ببرند.

افروغ گفت: من هم در زمان آقای هاشمی رفسنجانی پیرامون ورود سپاه به عرصه اقتصادی منتقد این حركت بودم و هم در سال های اخیر ورود سپاه به عرصه های سیاسی را نقد كردم.

زمانی كه دولت جدید شكل گرفت و در آن از نیروهای سپاهی استفاده شد و این نیروها در پست های مختلف عهده دار مسئولیت شدند، این روند را نگران كننده دانستم و در مجلس نسبت به افزایش این روند هشدار دادم. در همان زمان یكی از آقایان دعوت شده به مسئولیت كه در وزارت كشور مسئولیت گرفته بود در نامه ای به اینجانب اظهار كرد كه از شما انتظار چنین رویكردی را نداشتیم.

اما درست زمانی كه ایشان را با وضعیت نامطلوبی از مسئولیت كنار زدند، بنده به ایشان گفتم “سلام علیكم”!

در زمان آقای هاشمی كه سپاه ورود به عرصه های اقتصادی را آغاز كرد در كلاس های تحلیلی خود صحبت هایی را ارائه می دادم كه اعضای سپاهی حاضر در این جلسات می گفتند احساس خاصی پیدا می كنند و من در جواب به آنها می گفتم كه راهكار، كنار كشیدن از ورود به عرصه های اقتصادی است. درست نیست كه سپاه وارد معادلات اقتصادی شود.

اكنون هم اصرار دارم كه ورود سپاه به معادلات سیاسی خطاست. ورود به حوزه های اقتصادی و سیاسی، سپاه را از مسئولیت اصلی خود دور می كند. سپاه باید همچنان در چشم مردم عزیز باقی بماند. كاركرد اصلی سپاه “وحدت بخشی” است و سپاهیان نباید این كاركرد را فراموش كنند.

سپاه متعلق به گروه یا جناح خاصی نیست و نباید كاركرد تفكیكی و جناحی داشته باشد. حمایت از حضور سپاه در معادلات سیاسی و اقتصادی بی تردید به كاركرد وحدت بخشی آن آسیب می رساند.

ضرورت های حضور جهادی

عماد افروغ در ادامه بحث به مفهوم حضور جهادی و ضرورت های آن اشاره كرد و گفت: مفهوم جهاد، مفهوم مقدسی است. زمانی كه از حضور جهادی در پروژه های اقتصادی صحبت می كنیم باید به طور دقیق مشخص شود كه پروژه ها در كجا، با تكیه بر چه نیروها و اعتباراتی دنبال می شود. اینكه چه نیروهای انسانی، چه منابع اعتباری و چه مكان هایی برای اجرای پروژه های انتخاب شده، همگی اهمیت دارد. باید بررسی شود كه این پروژه ها چگونه بدست سپاه رسیده است؛ آیا در فرایند مزاینده یا از طریق ارتباطات؟

فعالیت های اقتصادی و ورود به عرصه رقابت های اقتصادی امری عادی و پذیرفته شده است اما نوع ورود سپاه در این عرصه قابل توجه است. مگر زمانی كه بحث ایثار پیش آید. به این معنا كه ورود سپاه به پروژه ها یا رقابت های اقتصادی در راستای كاهش هزینه و افزایش خروجی پروژه هاست و اجرای آن توسط نیروهایی غیر از سپاه هزینه ها را افزایش می دهد. به بیان دیگر در مواردی كه نیروهای دیگر غیر از سپاه برای اجرای پروژه اعلام آمادگی نمی كنند، به كارگیری نیروی انسانی برای اجرای پروژه نیازمند آموزش همزمان است و این كار از عهده سایرین خارج است و مواردی اینچنین، می توان حضور سپاه در پروژه ها را با جهت گیری ایثارگری درك و تفسیر كرد.

در مجموع من هم در دوران سازندگی مخالف و منتقد حضور سپاه در عرصه های اقتصادی بودم و هم در دوران اخیر مخالف ورود سپاه به بدنه دولتی بودم. بعدها بسیاری از منتقدین اینجانب هم متوجه صحت دیدگاه های من شدند.

برای بررسی سلامت فعالیت های اقتصادی سپاه باید به مفهوم “رانت” توجه شود؛ در واقع باید دید فعالیت های اقتصادی سپاه با رانت ارتباط دارد یا خیر؟

سپاه باید از رانت پرهیز داشته باشد؛ رانت در كشورمان با قدرت دولتی و درآمدهای نفتی پیوند خورده است. سپاه بی تردید با دسترسی های خاصی كه به نسبت دیگر افراد جامعه دارد، می تواند ورود به عرصه های اقتصادی و سیاسی را تسهیل كند اما نباید این ورود به گونه ای باشد كه “رقابت”، ” خصوصی سازی” و “مشاركت” لطمه ببینند. خدشه دار شدن رقابت و مشاركت و خصوصی سازی بی تردید فعالیت های اقتصادی جامعه را تحت الشعاع قرار خواهد داد.

اما ورود جهادی متفاوت است؛ در ورود جهادی انگیزه های متفاوت و خالص است. اعتبار درخواستی، نیروی انسانی و انتخاب پروژه ها در رویكرد جهادی معنای دیگری دارد. جهاد فعلی اخلاقی است كه با ایثار همراه است.

در رویكرد جهادی، پروژه ها از استحكام خاصی برخوردارند. در این رویكرد سپاه با اعتبار مشخص، پروژه را زیر قیمت تمام شده تحویل می دهد. روند اجرای پروژه ها هم به گونه ای است كه به اعتبار پروژه ها خدشه ای وارد نمی شود. در واقع در ورود جهادی، باید شاهد فعل ایثارگرایانه بود فارغ از آنكه به صلابت پروژه ها آسیبی وارد شود.

در عین حال در اثبات جهادی بودن فعالیت سپاه در عرصه های اقتصادی، توجه به انرژی صرف شده برای پروژه ها هم اهمیت دارد. معتقدم با توجه به مفهوم جهاد اقتصادی در شرایط كنونی، ورود جهادی به عرصه های اقتصادی باید تولید محور باشد. در واقع باید دید كه فعالیت های اقتصادی سپاه صرف خدمات و توزیع می شود یا تولید اقتصادی را هدف قرار داده است.

وجه تولید اقتصادی می تواند توجیهی برای جهادی بودن فعالیت های اقتصادی سپاه باشد. تفاوت میان فعالیت های توزیع محور و خدمات محور با فعالیت های تولید محور در رویكرد جهادی جایگاه ویژه ای دارد.

با این وجود ممكن است سپاه به واسطه امكانات و دسترسی های خود توجیه دیگر برای حضور در عرصه های اقتصادی داشته باشد اما این زیبنده سپاه نیست. مردم خاطره خوشی از سپاه در دوران دفاع مقدس دارند. این نوستالژی باید خوب فهمیده شود و از هر نوع آسیب به دور باشد. كاركرد وحدت بخشی این نوستالژی در شرایط كنونی جامعه قابل توجه است. كاركرد وحدت بخشی سپاه فراجناحی و معنوی بوده و باید همچنان اینگونه باقی بماند.

سپاه نباید اینگونه تصور كند كه با در اختیار داشتن قدرت و رسانه اگر چیزی دیگر به جامعه بگوید، از منظر جامعه هم مقبول خواهد افتاد.

متروی انقلاب غلغله شده بود. قطار هم نمی‌اومد. هی مردم جمع شدن. همه تابلو بودن ولی کسی خیلی چیزی بروز نمی‌داد. اون‌هایی که دسته‌جمعی و خونوادگی اومده بودن با شور و حال تعریف می‌کردن. نه، انگار هیچ غیر مُختششی این پایین نبود. دختره می‌گفت بیایین همین پایین ادامه بدیم. یه پسره رو آوردن منگ. دستش رو صورتش. خانومه گفت با باتوم زدن تو سرش حالت تهوع داره. یه پسره جاشو داد به‌ش نشست. یکی بهش آب‌میوه داد. یه خانومه ساعت می‌خواست از ملت که نبضشو بگیره. قطار نمی‌اومد. همه هی جمع‌تر می‌شدن. جمع نشین دورش بابا بذارین هوا بخوره.
قطار که بالاخره رسید همون پسری که جاشو داده بود به مصدوم گفت عوضش الان انگار همه از خودیم! رسمن شد لیدر. قطار که راه افتاد یه “یاحسین” زیرزیرکی گفت. سه چار تامون دور و برش با احتیاط جواب دادیم میر حسین. بعد یهو قطار ترکید. مرگ بر دیکتاتورها می‌لرزوند. همه بی ترس و لرز صدا ول داده بودن.
به افتخار سبزها دست زدیم
یار دبستانی من خوندیم
بقیه‌ای هم که ساکت بودن،‌ با لبخند رضایت بودن فصای قطار مااه!‏
به هر ایستگاهی که می‌رسیدیم. یه هیس هیس و همه ساکت
تو ایستگاه‌ها یکی می‌گفت آقا فقط کسایی که می‌خوان برن خرید سوار شن آ
یه پسره شروع کرد فیلم گرفتن
فیلم نگییر فیلم نگیر!
دارم صدا ضبط می‌کنم
پس ضبط کن پخش کن
موسوی آزاد نشه ایران قیامت می‌شه
یامهدی شیخ مهدی
مصلحی بیچاره! این آخرین اخباره. سه‌شنبه‌ها خریده… (ئه چی بود آخرش یادم نیست :ي)‏
صدا از واگن‌های دیگه هم می‌اومد. پا هم زمین – که چه عرض کنم. زمین نذاشته بودن برامون که. کف واگن – می‌کوبیدن
هی پیاده شدن هی کم شدیم. پیاده که شدم می‌ترسیدم یکی اون تو نشون کرده باشه دنبالم کنه. لای جمعیت گم شدم
هرکی تو مترو بود بیاد بقیه‌شو بگه. هیچی که نشد ولی اقلن فهمیدیم زیادیم. داد زدیم. دلمون خنک شد

حالا می‌ترسم خبرها رو بخونم…‏ منبع http://www.google.com/reader/item/tag:google.com,2005:reader/item/6456f748961dfdc6